باز هم دلتنگ گذشته ها و روزهای خوب با هم بودن شدم ... روزهایی که خیلی بیشتر از حالا به تاتر نزدیک بودم ...اشاید اونطوری که باید قدرشو نمیدونستم ... توی این دنیا ادما هرکدوم راهی دارن برای خودشون و از اون راه لحظه های زندگیشون رو گره میزنن به یه چیزی که شادی و شوق رو بهشون هدیه بده ... و حالا من دلم برای خیلی چیزها تنگ شده ...

برای به باور رسیدن ، برای داشتن شوق زندگی ، برای لمس کردن تاتر ،  برای حضور خلاقیت،  برای یک اغاز دوباره ! تاتر اینقدر مهربون هست که حتی اگه ازش دور باشی باز هم کاری بکنه که وجودش رو احساس بکنی... حتی اگه ازش دور باشی وادارت میکنه بلند بشی و بیان تمرین کنی و چند دقیقه با خیره شدن به یک شمع تمرکز بگیری ، چند لحظه از فکرهای مختلف و گاهی بیخود توی ذهنت رها بشی و زندگی رو با تمام وجود احساس کنی...

میخواستم راجع به خود باوری و اعتماد به خود بنویسم ، اما نشد! شاید دلم نیومد ... میخوام این بار صادقانه از تاتر تشکر کنم ... چون حتی فکرش هم ارامش دهنده است ... چون درست شبیه به جایی ست که ادم تنها میتونه اونجا حرفاش رو بزنه ... فقط میتونه اونجا صادقانه بخنده، اشک بریزه ، خلاق باشه ، فکر کنه و بیافرینه ... دلم تنگه برای تاتر، برای بازی کردن ،برای اشک ریختن ،برای تمرینهای سخته بیان و برای ارزوهای جور واجوری که وقتی هیچی از تاتر و بازیگری نمیدونستم توی ذهنم متولد شدن ! ... برای خودم ... برای روزهایی که میتونستم خلق کنم ، خلاق باشم ... حرف بزنم ، بشنوم و شنیده بشم !... از تاتر چی باید گفت !؟!

هنوز تنها دلخوشیم با اینکه الان ازش دورم ، اینه که اون هست !... چون میدونم هست ، من هم میتونم باشم .. شاید این دفعه زیادی حرفام مثه شعار شدن اما خودم فکر میکنم این دفعه واقعا حرفای دلم رو میزنم ...

دلم تنگه برای ... برای همه چیز !... برای روزهای گذشته ...برای حرفهای استادهام ... برای اضطراب های سر کلاسهای بازیگری که گاهی ناخوداگاه حتی دو دست ادم رو هم میلرزوند ... برای شوق کشف کردن و شوق رسیدن که در اون روزها در اوج خودش بود ...

تاتر و صحنه اش خیلی با ارزش و مقدسه مثه کلیسا ، مثه مسجد ، مثه ... مثه هرجای دیگه که ادمها توی این دنیا حاضرن روی قداست و پاکیش قسم بخورن ...

لباس گرم پوشید توی هوای اول زمستان
و گفت؛ نگران نباش...

خیابان‌های شلوغ، ترافیک، صدای بوق ماشین‌ها، هم‌همه‌ی مردم، باد و سوز  دی ماه و زورهای اوایله زمستان، مغازه‌های شلوغ، چهره‌های خندان، گاه غمگین، آدم‌ها... این‌روزها این‌طور است. همه‌ جای شهر می‌شود همه‌ی این‌ها را دید. شهری که مردمش همه در ته وجودشان غم دارند، درد دارند، عصبی‌اند و شاکی. حتی این‌ها را می‌شود از چهره‌های گاه خندانشان فهمید. کنار خیابان بنشین. سیگارت را روشن کن. به دیوار پشت سرت لم بده. فقط برای دیدن، دیدن این همه اشتیاق. اشتیاقی دست‌ساز، از شروع زمستان و آمدن بهار. برای پایان دی ماه و آمدن بهمن. تکیه بده و نگاه کن که چه‌ساده از کنار هم می‌گذرند، مردم. بدون این‌که به‌همدیگر نگاه کنند و اسم هم را بپرسند. بدون این‌که به‌هم سلام کنند، یا لبخند محبت‌آمیزی نثار هم کنند. فقط می‌روند. می‌روند آن‌جا که خیال آسوده دارند. آن‌جا که همه‌چیز برای‌شان آرام است و خودشان هم نمی‌دانند کجا. سیگارت که به‌نصفه رسید، چشم‌هایت را ببند. گوش کن. به این‌همه صدا و هم‌همه. دقت کن، سعی کن صداها را تفکیک کنی. بفهمی که این‌صدا چیست. آن‌صدا چیست. این‌همه صدا چیست. دستت سوخت. سیگارت به فیلتر رسید. هوا سردتر شد و عصرهای این شهر شلوغ، سردتر. کتت را محکم دوره خودت مچاله کن. شالت را دور گردنت بپیچ. و خودت را جمع کن. بلند شو. بلند شو و در این همه‌شلوغی، مثل بقیه‌ی آدم‌های این شهر، مثل من، خودت را گم کن. راه بیفت. دیر است و مسیر طولانی و ترافیک سنگین. برو که شاید کسی، در گوشه‌ی یکی از این پیاده‌روها، به دیوار تکیه داده، سیگارش را روشن کرده و می‌خواهد ببیندت، بشنودت و فکر کند که کجا می‌روی و در پی چیستی... 

به‌این‌روزهای آخر دی ماه دل‌بسته شده‌ام. دوست‌شان دارم و از بودن‌شان لذت می‌برم. تا به‌حال این‌قدر از دی ماه لذت نبرده‌ بودم. حالا، بعد از این همه سال، دیگر دوست ندارم فروردین بهاری بیاید و اسفند زمستانی را هی کند به سال بعد. این حس را همیشه درباره‌ی اردیبهشت داشتم و حالا اردیبهشت و دی ماه برایم یک طعم و عطر را دارند. دی ماه، اردیبهشت، دی ماه، اردیبهشت، دی ماه، اردیبهشت، دی ماه، اردیبهشت، دی ماه، اردیبهشت...

خیلی سخت است. اینکه توانایی و جسارت دریدن نقاب دیگران را داشته باشی ولی خبر از دل نازکشان هم! و سخت تر از این لبخندیست که باید حواله ی دوستانی کنی که می دانی با نقابشان

دوستشان داری...! 

بعدنوشت:من ایجا هستم.اما به نحوی دیگر

امشب بی تو گذشت . فردا شب هم همین طور . حالا که فکرش را میکنم ، انگار دیشب هم بی تو گذشت . اصلا مگر شب چیست که بی تو بگذرد ؟ راستی از کجا می گذرد این شب ؟ آدرسش را بده تا سرراه شب کمین کنم . تا بی هوا جلویش بپرم و سلامی بکنم و بگویم به خیر . فکرش را بکن . به شب بگویم به خیر . و آن را بچپانم توی پیامی و بفرستم برای کسی که دوستم بود . پیامی که در آن ، شب به طرز مهربانانه ای اسیر است . اسیر است ولی می گذرد . امتحان کرده ام . زیاد هم . هر بار گذشته است و من مانده ام حیران . که چرا دیشب و امشب و فردا شب ، بی تو می گذرد ؟